BUHAY WARSHOCK, BUHAY ARTISTA

Matagal Na

2009-05-30T07:12:00.000-07:00

It had been a year since i had my last post in this blog. I'm so tired.BTW, I'll be having a new blog and its exclusive for he lives of 35(now 34) CHICKS NI BIG BIRD....

Just wait and see...

-chiLL-

NEVER EASY TO SAY I LOVE YOU

2008-02-03T01:59:00.000-08:00

Matagal ko nang mahal si Stephen. Hindi ko lang maamin sa kanya ang tunay kong nararamdaman dahil kaibigan ko s’ya. To be specific, he’s my best friend. Ayoko kasing masira ang aming relasyon bilang magkaibigan.

Naging friend ko s’ya nung first year high school kami. Nagmula kami sa iba’t ibang elementary schools. It was the first of school when we met. Sa lahat ng mga lalaking kaklase ko, he is the most approachable. And the most handsome. Coincidentally, naging seatmate ko s’ya. Dahil dun ay naging close kami at naging magkaibigan.

I know all of his secrets. Pati rin s’ya, alam din n’ya ang mga sikreto ko. Alam n’ya kung sino ang first crush ko, first kiss at kung anu-anong mga bagay tungkol sa personal kong buhay. S’ya ang hinihingan ng mga advice sa t’wing may problema ako. Alam ko rin ang mga sikreto n’ya. Mayroon s’yang 14 crushes mula Grade 5. Hindi nga ako makapaniwala. Pero nakita ko naman ang ebidensya sa kanya. He’s so handsome. Nagpadagdag pa sa kanyang kagwapuhan an gang kanyang mga dimples. No girl can resist his charm, maliban na lang sa mga bulag at man-hater.

Kahit alam na n’ya ang mga sikreto ko, Hindi ko pa rin sinabi sa kanya ang tungkol sa nararamdaman kong pag-ibig. Alam kong magkakaroon ng lama tang aming relasyon bilang magkaibigan kung sasabihan ko s’ya, na mahal ko s’ya. During our high school years, alam kong napakaraming babae at bakla ang naiinggit sa akin. Pa’no ba naman, best friend ko ang crush ng campus. Isang araw nga, muntik na akong bugbugin ng mga nasa higher year level na mga babae nang dahil kay Stephen. Oo, nang dahil sa kanya. Buti na lang at dumating kaagad s’ya. Si Bestfriend. Si Stephen. Sinamahan n’ya ako papauwi nang araw na ‘yon.

Nang nasa second na ako, sinabihan ko na ang sarili ko na ‘wag nang mahalin si Stephen, pero hindi ko kinaya. I woke up one day thati’m in love with him. Napamaang na lamang ako sa aking sarili. I know its wrong dahil baka ito ang maging dahilan na kami ay mag-away o mawala ang aming pagkakaibigan. But I can’t stop loving him.

For the past three years of our high school life, naging masaya ako kasi palagi kaming magkasama ni Stephen. Tuwing weekends naman, nanonood kami ng rented CDs at DVDs. He loves to watch action and horror movies while ako naman, romantic comedies at love stories ang trip. He loves the Pirates of the Carribean trilogy kaya’y nung birthday n’ya, niregaluhan ko s’ya ng original CD ng nasabing movie (pirated version kasi ang lagi naming pinapanood). Naubos ang savings ko dahil sa regalo ko sa kanya.

Nung 15th birthday ko, inaya ko s’yang manuod ng movie, A Cinderella Story. After watching that movie, I told him na sana katulad ng character ni Chad Michael Murray ang magiging boyfriend ko. “Ano ka ba Anne, nangangarap ka na naman. Sige ka baka AKO ang makakatuluyan mo”. Sabi n’ya sabay tawa. I told myself “Sana nga. Sana nga. Sana ikaw.”

Palagi s’yang pumupunta sa bahay namin kahit malayo kami sa isa’t isa. Binibisita ko rin s’ya sa kanila. Kung wala kaming oras at pera, sa telepono na lang kami nag-uusap.

I lived with those that I said on my birthday. Sana si Stephen na lang ang magiging boyfriend at asawa ko para magkakasama kami habang buhay. Sana ako ang iniisip n’ya sa t’wing iniisip ko s’ya. Sana mahal n’ya. Pero hanggang pangarap na lang ang lahat ng ‘yon.

Akala ko eh magiging masaya ako araw-araw. Akala ko magiging masaya ako sa tuwing nakikita ko s’ya sa tabi ko tuwing may klase kami. Akala ko magiging masaya ako sa tuwing nararamdaman ko ang presensya n’ya. Akala ko magiging masaya ako sa tuwing mag-uusap kaming dalawa. Akala ko magiging masaya ako nang dahil sa kanya. I was wrong.

Dumating din ang araw na kinakatakutan ko, ang araw na ako ay masaktan ng dahil sa pag-ibig ko sa kanya.

It was August 12, 2003. I thought it will be an ordinary and simple day. Foundation Day ng aminh school. Siyempre, bilang graduating batch of that year, gumawa kami ng iba’t- ibang pakulo ay mga booths tulad ng Love Knot, Marriage Booth Blind Date at marami pang iba. Natoka sa amin ni Stephen ang Marriage Booth. S’ya ang tagahanap ng mag-partner na “ikakasal” samantalang ako naman ang bahal kung ano ang mga kagustuhan ng couple sa kanilang kasal-kasalan.

Every time na may couple na ikinakasal sa aming booth, ini-imagine ko na sana kami ni Stephen ang ikinakasal. Nahuli n’ya nga ako habang nakatulala sa kawalan at nakanguso. Tinawanan pa nga n’ya ako ng Makita n’ya ako sa ganung porma.

IThat afternoon, inayayahan ko si Stephen na umuwi kasi it was 4:45 in the afternoon at kailangan ako ni mommy sa bahay. Papalabas na sana kami sa booth ng biglang may humila sa kanya papalabas. Nilagyan ng piring ang kanyang mata at pinosas. “Wait, sa’n n’yo s’ya dadalhin?” tanong ko.

“Wala ka nang pakialam dun.” Sagot ng baklang naglagay ng piring sa mga mata ni Stephen.
Sinundan ko sila. Hanggang dumating kami sa Love Knot booth. ‘Andun si Samantha, ang campus crush, naka-blindfold din. Agad silang pinosasan sa iisang posas. Nang tanggalin na ang piring sa kanilang mga mata, naghiyawan ang mha schoolsmates ko. Tiningnan ko silang dalawa. I can see happiness on their eyes. I just went home alone. Hindi na ako nagpaalam kay Stephen, alam ko naming hindi n’ya ako hahanapin.

Kinabukasan, nawalan ako ng ganang pumasok sa school. I told my mom that I’m not feeling well. “Ano ka ba anak, wala ka naming lagnat ah.”
“Mom, ayoko talagang pumasok.”
“Anne, I know there’s something that you’re thinking of kaya’t ayaw mong pumasok.”

I just pushed myself to go to school. Late ako ng five minutes sa aming first subject. I just sat in my armchair silently at nag-take ng notes at nakinig sa aming lessons. When recess time came, hindi ako inaya ni Stephen. “First time in history” I thought. Lagi kasi kaming sabay mag-recess. Kaya’t, nag-study na lang ako. Nang matapos na ang aming klase ng araw na ‘yon, inaya ko s’ya na umuwi pero ito lang an sinabi n’ya, “Mauna ka na lang Anne, may kasama na kasi ako.”

For many months, nasanay na ako ng ganun ang aming routine. Hindi na kami sabay mag-recess at umuwi. Hindi na s’ya pumupunta sa bahay para manuod ng CDs at DVDs. Hindi na kami nag-tetelebabad. Ganun. Wala na. parang ako na lang ang nagpapahalaga sa aming pagkakaibigan.

Dumaan ang Pasko at Bagong Taon na hindi kami nagkasama. Hindi ko s’ya masyadong pinapansin kasi busy kami sa aming mga personal na buhay. Hindi naming namalayan ang mabilis na takbo ng panahon. Hindi ko inaakalang may mangyayari sa akin na hindi ko makakalimutan bago kami makapagtapos ng high school.

February 14, 2004. Valentines Day at Prom Night din namin. Hindi excited kami kasi ‘yon ang last prom namin. Nauna akong dumating kaysa kay Stephen. “Naku, mukhang nagpa-gwapo ang loko.” Sa loob-loob ko. I waited for 10 minutes until he came. Tama nga inisip ko. nagpa-gwapo nga ang loko. Halos lahat ng mga bakla at babae ay napatingin sa kanya. Pati nga ako, Natulala ako ng makita s’ya. Nilapitan n’ya ako and he said, “May sasabihin ako sa’yo mamaya.”
“Ano naman ang sasabihin mo?”
“Basta maghintay ka na lang.”

I waited for a couple of hours. In the duration of the prom pinangarap ko talaga na sana ako ang maging Prom Queen at si Stephen ang maging Prom King. Pinangarap ko na sana maisayaw n’ya ako. Pero hanggang pangarap na lang ang lahat ng ‘yon.

He became the Prom King. Samantha became the Prom Queen. They became the sweetest couple habang ako hindi n’ya naisayaw. After the program nilapitan n’ya 'ako. “Anne, may surpresa pala ako sa’yo.” He said.

Na-excite ako sa sinabi n’ya. “Ano naman ang surpresa mo.”

“S’ya ng pala, meet Samantha, my girlfriend.”

At ipinakilala n’ya si Samantha. They were holding each other’s hands. Sinubukan kong hindi maiyak pero hindi ko kinaya. Tears fell from my eyes. Napansin ‘yon ni Samantha. “Anne, why are you crying?” tanong n’ya.

“Nope, I’m not crying! Tears of joy to.”

Niyakap ko silang dalawa kumbaga nag-group hug kami. Behind the happiness that I showed to them on that very moment is the pain that I keep inside my heart. Parang tinutusok ang puso ko ng milyon-milyong aspile at libo-libong kutsilyo. I can’t take the pain kaya’t pagkatapos ng prom eh agad akong umuwi.

Pumasok ako ng naka-sun glasses. I just told them na mayroon akong sore eyes but the truth is my eyes are swelling dahil sa kakaiyak nung gabing nagdaan. Niyaya ako ni Stephen na mag-recess pero hindi na ako sumama. Alam kong mapipiga lang ang puso ko dahil kay Samantha. Alam kong masasaktan lamang ako.

Everytime Stephen asks me to go out with Samantha, nagsisinungaling ako. Andyan yong gusto sabay naming ihatid si Samantha sa kanilang bahay. Nagsinungaling ako na busy ako at may gagawin pa ako sa bahay. Mahirap na at baka malaman n’yang nasasaktan ako.

Nalaman ko after kung bakit for the past months eh hindi sumasabay sa akin si Stephen papauwi. He was courting Sam during that time. “Kaya pala.” I said to myself.

For two years, naging steady ang relationship nina Stephen at Samantha while ako naman, I still secretly love Stephen even if it’s wrong. Kahit nasasaktan ako sa tuwing nakikita ko silang dalawa, mahal ko pa rin s’ya. I wake up every morning seeing his face. I pray everyday na sana ako na lang ang kanyang mahal. But truth hurts.

It was February 14, 2007, Valentines Day and the 3rd year anniversary nilang dalawa. It was one in the afternoon when he called me. “Anne, sama ka sa amin ni Sam mamaya sa date naming dalawa ha? Kailangan kasi naming ng chaperone.”

“Sure. Ikaw pa. Best friend kita!” pagsisinungaling ko. Sana ako na lang ang mahal mo Stephen. After I put down the phone, umiyak ako.

3:00 p.m. nagkita kami sa place na aming pinag-usapan. When we started our stroll, hindi ko naiwasang mapaiyak, buti na lang at may dala akong sunglasses para hindi nila malamang umiiyak na ako.

We were in the most beautiful place in our city, the Hill Top. Mayroong restaurant doon at doon kami nag-dinner. Nilibre ni Stephen si Sam habang ako naman ang nagbayad sa king kinain. Sino ba naman ako sa buhay ni Stephen? Isa lang naman akong hamak na kaibigan n’ya. After eating, pumunta kami sa may park. Na-out of place ako kasi ako lang ang walang partner. Mga lovers ang ‘andun. I just smiled at myself. Nasa may part na kami ng park na kung saan napakaganda ng view ng biglang tumugtog ng gitara. I know the song and it was my favorite song. Your Guardian Angel. Pinigil ko ang sarili ko. Ayokong maiyak. But I cried.

He sang that song not for me, but for Sam. I just covered my mouth para hindi nila marinig ang aking hagulgol. He sang sweetly, with emotion, with love. Every lyric that he sings makes me cry. Tears started to fall from my eyes. Ang sakit ng nararamdaman ko ng mga oras na ‘yon.

After singing bigla s’yang lumuhod sa paanan ni Sam. Narinig ko ang mga salita, ang mga salitang aking hinihintay mula sa kanyang bibig, ang mga salita na gusto kong marinig mula kay Stephen.
“Sam, you are the air that I breathe, you are the one who makes me complete, you are the one that makes me happy every time I’m sad. YOU ARE MY LIFE AND YOU ARE MY EVERYTHING.”

I closed my eyes. I prayed na sana ako na lang ang sinabihan ni Stephen ng mga salitang ‘yon. Sana ako na lang mahal n’ya. Sana ako ang palaging laman ng puso at isip n’ya.

“Steph, Sam. Una na ako sa inyo. Nag-text kasi si Mommy pinapauwi na ako.” pagsisinungaling ko.

“Gusto mo ihatid ka na lang namin?” sabi ni Sam.

“’Wag na. Salamat na lang. Sige, bye. Oo nga pala, happy anniversary sa inyo.”

Mabilis akong sumakay ng taxi. Hindi ko na talaga kinaya kaya’t umiyak ako. “Okay ka lang ba miss?” tanong ng driver. I just nodded.

Nang makarating ako sa aming bahay, nakita ko si Mommy habang nagluluto sa kusina. Nilapitan ko s’ya. And I hugged her. I cried on her. “ Just cry. Ilabas mo ang lahat ng sakit na nadarama mo.” My Mom said.

After crying, nag-usap kami ni Mommy. “I know nasasaktan ka ng dahil kay Stephen. Don’t worry anak, life has full of surprises. It is much easy kung kakalimutan mo na lang s’ya para hindi ka lalong masaktan. Maraming lalaki sa mundo anak. Move on.”

Nalaman ni Mommy ang lahat dahil sa diary ko. Hindi sinasadyang nabasa n’ya ito.

With my Mom’s advice, I faced every single day. Hindi ko pa rin kinalimutan si Stephen. Hindi na ako pumupunta sa kanilang bahay. Kung tumatawag naman s’ya, si Mommy ang pinapasagot ko. My mom tells him na wala ako. Iniiwasan ko na rin s’ya.

Until one day, nagising na lamang ako na kasama s’ya. Maaga s’yang pumunta sa bahay namin. He just watched me while I sleep.

“Ba’t mo ba ako iniiwasan?” tanong n’ya sa akin.

“Ayoko kasing masaktan ng husto ang puso ko. You know what Steph, I love you so much. Nasasaktan ako sa t’wing nakikita ko kayong magkasama ni Sam. Nasasaktan na ako Steph ng dahil sa’yo. You turned my world upside down.”

After saying those words, parang nag-iba ang aura ni Stephen. I can feel that he is angry at that moment.
“Simula ngayon wala ka nang kaibigan. Sisirain mo lang ang pagsasama namin ni Sam.” And our friendship ended.

Nang umalis si Stephen, hindi ko napigilang mapaiyak. I lost the guy that I loved so much with those words. I LOVE YOU. ‘Yon. Nang dahil sa mga salitang ‘yon, tuluyang nawala ang taong pinakamamahal ko. I just face everyday like a crazy person.

Napansin ako ni Mommy sa ganung sitwasyon. One day, nagkaroon kami ng one-on-one talk. “Anak, ano ba’ng nangyayari sa’yo?”

“Wala mom. I’m just okay.”

“Dahil ba ‘yan kay Stephen?”

His name echoed on my ears. Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko rin namalayang umiiyak na pala ako. Nang Makita ni Mommy na umiiyak ako, she hugged me. “Anne, alam kong mahal mo pa rin si Stephen but please, ‘wag mong sayangin ang buhay mo ng dahil sa kanya. Move on! Just move on! Hindi s’ya ang lalaking laan para sa’yo.”

Napaiyak na rin si Mommy. Alam kong awang-awa na s’ya sa akin. “Mom, salamat sa lahat ng mga advises na binibigay mo sa akin. I’m so happy that I have a mom like you. I love you, mom.”

Niyakap ako Mommy. And I promised to her and to myself, that I would move on, that I would forget Stephen forevermore.

I face each day with a smile on my face. Dumaan ang mga araw at marami rin akong nakilalang mga bagong kaibigan. Mga babae lahat. We have a thing in common. Pareho kaming broken hearted. Kahit ganun ang sitwasyon namin ni Michelle, masaya pa rin kaming dalawa.

After nang nangyari sa amin ni Stephen, school at bahay na lang palagi kong ruta. Nawawala lang ako minsan sa aking ruta kung gusto kong magliwaliw sa mall o di kaya ay may ipapabili sa akin si Mommy.

Halos tatlong buwan na nagging ganun ang lifestyle ko. Halos tatlong buwan na pinilit ang sarili kong kalimutan s’ya. Pero hindi ko nagawa. Palagi ko s’yang hinahanap kahit ano mang oras o araw. Kahit ganun, pinigilan ko ang aking sarili na tawagan s’ya dahil alam kong galit pa s’ya sa akin.

I thought magiging ganun na ang lahat, na ‘yon ang katapusan ng aming pagkakaibigan until February 14, 2007, he called. Ako pa ang nakasagot ng tawag n’ya. “Hello? Sino ‘to?” tanong ko. Hindi ko alam sa mga sandaling ‘yon na s’ya pala ang kausap ko.

“Anne’ I’m sorry. Magkita tayo sa dating tambayan.”

After hearing his voice and those words, tumigil ang ikot ng aking mundo. Napatanga na lang ako. “He needs me.” I thought. Agad akong nagbihis. Umuulan ng malakas ng mga sandaling ‘yon. Nagdala ako ng payong at agad akong pumunta sa aming tambayan.
I saw him sitting sa aming tambayan, it was a concrete bench. Wala s’yang dalang payong. He’s waiting for me. Basang-basa s’ya. Lumapit ako. “ Hoy, bakit ba? Ano bang gusto mo’t pinapunta mo ako rito?” tanong ko.

He faced me. Nakikita ko sa kanyang mata sa mga sandaling ‘yon ang kalungkutan. His eyes are gloomy, a sign of sadness. Nilapitan n’ya ako and he knelt. “Anne, sana patawarin mo ako sa ginawa ko sa’yo. I know halos isang taon nang hindi tayo nagkakausap at nagpapansinan. Sana mapatawad mo ako.”

“Tumayo ka nga d’yan. Oo, matagal na kitang pinatawad. Alam ko naming mali ang nararamdaman ko sa’yo ng mga sandaling ‘yon.” Sabi ko. Tears fell from my eyes. Kahit masakit, tinanggap ko ang ginawa bilang isang kamalian.

Tumayo s’ya. I don’t know if his crying or not until he told me. “ Alam mo kung bakit ako nakikipag-usap ako ngayon sa’yo sa gitna ng ulan? I don’t want you to see my tears. You are only my friend, yes, that’s true. Alam mo bang nag-break kami ni Samantha ng dahil sa’yo?” he said.

Nagulat ako. At kinabahan. “Bakit? Ano ba’ng ginawa ko?”

“Anne, i fell in love with you after you confessed. Ang mga salitang binitiw mo ang nag-udyok sa akin upang mahalin ka hindi bilang isang kaibigan, kundi bilang isang kasintahan. Ikaw ang palagi kong iniisip sat wing magkasama kami ni Sam. Until the day finally came that I fell in love with you.”

“Hindi ko inaasahang mahulog ang loob ko sa’yo but I got used to it nang tuluyan ko na ngang na-realize na mahal na pala kita. I realized that I love you more than Sam and more than my life. I realized that you are the one who completes the emptiness of my heart, of my life. And now, on this very moment, I realized that it’s never easy to say I love you to the person whom you’ve hurted.”

Napaiyak ako sa mga sinabi ni Stephen. “Stop crying, nasasaktan ako.” And he hugged me so tight. Parang ayaw n’ya akong makawala sa kanyang pagkakayakap.

I’ve waited that moment. Hinintay ko ang sandaling ‘yon na mahalin n’ya ako at magtapat s’ya sa akin. ’Yun ang pinakamsayang Valentines Day ng aking buhay

Malapit na ang Valentines Day, malapit nang mag-isang taon ang relasyon namin ni Stephen. Naging masaya kaming dalawa pagkatapos ng araw na ‘yon. At mas naging makabuluhan ang buhay naming dalawa.

mY iMmOrTaL

2008-01-04T00:04:00.001-08:00

evanescence rocks in this song.....the theme song of my life.....

Evanescence - My Immortal (Rock Version)

mY LoVe sOnG

2008-01-04T00:00:00.000-08:00

Utada Hikaru - First Love

i love this song....promise!!!!

here's the lyrics....

FIRST LOVE

Once in a while
You are in my mind
I think about the days that we had
And i dream that these would all come back to me
If only you knew every moment in time
Nothing goes on in my heart
Just like your memories
How I want here to be with you
Once more

You will always gonna be the one
And you should know
How I wish I could have never let you go
Come into my life again
Oh, don't say no
You will always gonna be the one in my life
So true, I believe i can never find
Somebody like you
my first love

Once in awhile
Your are in my dreams
I can feel the your warm embrace
And I pray that it will all come back to me
If only you knew every moment in time
Nothing goes on in my heart
Just like your memories
And how I want here to be with you
Once more
yah yah yah

You will always be inside my heart
And you should know
How I wish I could have never let you go
Come into my life again
Please don't say no
Now and forever you are still the one
In my heart
So true, I believe I could never find
Somebody like you
My first love
oh oh

You will always gonna be the one
And you should know
How I wish I could have never let you go
Come into my life again
Oh, don't say no
You will always gonna be the one
So true, I believe I could never find
Now and forever

JERRY PART 1

2007-12-21T02:43:00.001-08:00

I met him on the third day of school year 2007-2008. I can still remember the date, it was June 6, 2007. Recess time nun, naka-upo sa armchair na parang nakatulala sa hangin at naghihintay nang pagkain. Kahit malapit ang canteen sa classroom namin, hindi ko talaga type na kumain. Busog kasi ako ng mga oras na 'yon. Habang nakatingin sa may bintana, i saw him Parang dumikit ang paningin ko sa kanya. Kahit hindi s'ya gwapo, napakalakas naman ng kanyang appeal. Napamaang na lamang ako. Kasama n'ya ang cousin n'ya (sa totoo lang, hindi ko alam na cousin n'ya pala 'yon. To be specific, he is a malayong kamag-anak.)

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko. Then, agad kong tinawag ang mga kabarkada ko. I told them na may isang delicious na guy at agad kong tinuro ang guy na 'yon. Tinawag nila ito (makakapal kasi ang face nila).... TO BE CONTINUED....

rEaliTy

2007-12-07T04:03:00.001-08:00

Love doesn't choose who will be his next victim... she attacks surprisingly on different times of a day. Even if we will remind ourselves that we should not fall in love easily, we can't make it.
When we fall in love, we forget all the things that is around us. All we see is the person that makes our heart beat fast.

But be careful in loving someone. If you are not sure that the person you love will repay your feelings, just let go before you feel the purest of pain.

I WON!!!

2007-10-06T05:58:00.000-07:00

it's been almost five hours at this moment when i became fifith place in the division secondary schools press conference held in our school...my event was sportswriting...

i feel honored because after two long years of waithng, naipanalo ko na rin ang event ko... i will represent,with four other students from the other schools, our province to the regional level contest...

the truth is, na-pressure ako...kasi, ako ang first place nung magkaroon ng training sa amin then two consecutive years akong hindi nanalo....

naging second over-all highest pointer kami...surprisingly, we became the champion in the radio broadcasting...hehehehe.....

and we love it!!!!!

MY BIRTHDAY CELEBRATION

2007-09-28T02:36:00.000-07:00

it was just last September 25 when i celebrated my 15th birthday... it was actually my happiest birthday and also one of my saddest...

okay let's start on the positive side... well its my happiest celebration of my birthday kasi nakasama ko ang mga classmates ko...we ate pancit canton na sila mismo talaga ang nagluto...kami naman na nasa labas ng bahay ng classmate ko eh naglalaro kami ng volleyball...

we happily shared the food that we have...nilibre ko sila ng softdrinks...mga limang bote ng tig-iisang litro... with the music of high school musical 2, ayon kumain kami...

sad part?! well one of my classmates will leave us next month.... from 37 magiging 36 na lang kami... nagkaiyajkan kami!!!!huhuhuhuhuhu

well as i write this post i'm waiting na mag ala-sais y medya kasi sasabak sa isang search si LOLO...hehehe....LOVELOTS.....

piCZZZ.... i LyK iT...

2007-08-26T01:53:00.000-07:00

this are the piczz that touches me now....charing....ang galing ko talagang mag-emote....hehehhe

Porque el amor no puede mentir (Because love can’t lie)

2007-07-25T02:38:00.000-07:00

Ako si Kristina. You can call me Tina for short. Sa aming magbarkada, ako raw ang dakilang tangang matalino. Hindi naman sa nagmamayabang, matalino naman talaga ako. Sa totoo lang, kasama ako sa Top 10 ng aming klase. Tanga ako lalong-lao na sa pag-ibig. Oo, ang walang kamatayang bagay na tinatawag nilang pag-ibig. Hindi naman ako as in super tanga. Ewan ko ba kung bakit ko sinalo ang lahat ng katangahan na pinaulan ng Diyos nung araw (pa’no ba naman eh ipinanganak naman talaga akong tanga). Sa kagagahan naman, ako ang elected at hindi maaaring tanggaling presidente ng KAGAGAHAN CLUB ng aming classroom. Kung anu-anong bagay kasi ang pumapasok sa isip ko.

Sa aming magbarkada, tanging ako lamang ang hindi pa nakaka-experience na magkaroon ng BOYFRIEND in English o KASINTAHAN in Filipino. Ewan ko ba kung bakit. Hindi naman ako pangit. Actually, maganda naman ako (hindi sa nagmamayabang, okay?!). Haayyy buhay!!! Pero may role naman ako sa aming grupo at ‘yon ay ang pagiging Doctor Love ko sa kanila. Kahit anong tanong o problema sa pag-ibig ay kering-keri ko. Ewan ko ba kung bakit magaling ako sa mga ganyang bagay gayon wala naman akong experience sa love na ‘yan.

Nung una kasi, ako ang naging peace officer nina Mia (bestfriend ko) at Sam (boyfriend n’ya) tuwing may away sila. Ewan ko ba kung ano ang pumasok sa utak ko para makisawsaw sa kanila. Dahil sa pagiging wise ng lola n’yo, nagbalikan sila (galing ko!!!).

Isang araw, dumating ang tsansa kong umibig. Oo, ang umibig. Naglalakad ako pauwi galing sa school ng bigla akong mahagip ng isang motorbike. Nawalan ako ng balanse kaya’t na-shoot ako sa isang napakadilim, napakarumi at may maitim na tubig na malalim na lugar na tinatawag natin ngayong IMBURNAL. Oo, IMBURNAL. Capital I-M-B-U-R-N-A-L. Nang maiahon ako ng isang nagmagandang loob na lalaki, isang katakut-takut na bagay ang aking nadiskubre. Napakaraming tao ang nakakita sa exhibition na ginawa ko. Nilingon ko ang bawat sulok ng lugar na ‘yon at agad kong nakita ang salarin. Imbes na magalit ako, paghanga ang aking unang naramdaman ng makita ko ang mukha ng lalaking naghulog sa akin sa imburnal ng kahihiyan. Pa’no ba naman eh ang gwapo ng lalaking ‘yon.

Lumapit s’ya sa akin. Bumilis ang pintig ng puso ko. Biglang nagsalita ang isip ko. “Hoy Tina, ‘wag ka ngang magpadala sa bighaning taglay ng taon ‘yan. Remember, s’ya ang naghulog sa’yo sa imburnal.” Agad kong sinunod ang isip ko. Imbes na tanggapin ko ang pagpapatawad n’ya, sinampal ko s’ya.

Katakot-takot na mga kwento tungkol sa pagkakahulog ko sa imburnal ang kumalat sa buong school campus. Kasabay ng pagkalat ng kwentong yan ay ang pagkalat din ng kwento tungkol sa isang transferee student sa aming seksyon. Nang pumasok ang aming adviser ay kasama na n’ya ang transferee student. Nagkatotoo ang hinala at hula ko. Ang transferee student ay ang lalaking nagpa-itim sa uniporme ko nung araw na nagdaan. Tama ang hula ni Madam Rosa sa akin ng araw na ‘yon. “isang malagim na bagay ang mangyayari sa’yo.” SHOCKS!!!

Habang nagpapakilala s’ya sa kanyang sarili, kinikilig ang mga kaklase kong babae maliban sa akin at mga kabarkada ko na super loyal sa kanilang mga kasintahan. Nakinig ako sa kanya. S’ya si Nathaniel Bryan Paulo Fujimoto. Half Japanese, Half Filipino. 16 years old. 5’9” ang height. “Hahahayyy, ang gwapo n’ya” bulong ng kaklase kong si Arianne. Nagulat ako ng pinaupo s’ya ni Ma’am sa tabi ko. Habang nasa kalagitnaan na kami ng aming lesson, lumapit s’ya ng konti sa akin. “Pwede ba kitang I-treat mamaya?” bulong n’ya sa akin. Hidi ako sumagot. Acting style ko ‘yon.

Lumipas ang maraming araw, napansin n’yang palagi ko s’yang iniiwasan. Kahit magkatabi kami, hindi ko s’ya pinapansin. Deadma lang ako sa mga tanong n’ya tungkol sa mga lesson namin. Dahil dun, ginagawa n’ya ang lahat para mapansin ko s’ya. Nililibre n’ya ako ng kun anu-ano. Hinahatid n’ya ako sa bahay. One time, sa music class naming, may inawit s’yang kanta at dinedicate n’ya ito sa akin.

Hindi ko alam na nahuhulog na pala ang loob n’ya sa akin. Naging bulag ako hanggang sa nanligaw s’ya sa akin. Na-shock sa pagtatapat n’ya sa tunay n’yang nararamdaman sa akin. Dahil dun, catch me, I’m fallin’ agad ang drama ko. Nanligaw s’ya sa akin ng dalawang buwan. Akala ko susuko s’ya pero hindi pala. Mas naging pursigido s’ya na ligawana ko. Dahil sa ipinakita n’ya ay sinagot ko s’ya.

Araw-araw ay naging masaya na ang araw ko kasi may naghahatid na sa akin at may kasama na ako sa araw-araw. Haaayyy, ang swerte ko talaga. Kakaiba talaga s’ya sa lahat. Super bait at sweet n’ya. One time nga nagtanong s’ya sa akin kung ano ang gusto kong gawin n’ya para mapatunayan n’ya na mahal na mahal na mahal n’ya ako. Sinabihan ko s’ya na dapat ay kasama kaming magbilang ng mga bituin sa kalangitan kahit gaano pa karami ang mga bituin. Tinupad n’ya ‘yon. Sinama n’ya ako sa napakalaking bahay nila at humiga kami sa napakalaking lawn nila. Kumanta s’ya sa gitna ng mall kahit wala sa tono ang kanyang boses. At nag-microphone pa huh. Isang araw, habang umuulan, bigla n’ya akong hinatak mula sa aming classroom at niyakap sa gtna ng napakalakas na ulan. Hinahawi n’ya ang aking buhok tuwing napupunta ito sa mukha ko. Binibigyan n’ya ako ng regalo kahit wala namang okasyon. Sa tuwing nagsisimba kami, proud na proud n’ya akong inaakbayan. Para s’yang bata tuwing iniiwanan ko s’ya. Bakit? Hinahanap n’ya ako kahit nasa isang sulok lang ako. Niyayakap n’ya ako kong magkikita kami. Pinapatawa n’ya ako kahit gaano pa ka-corny ang mga jokes n’ya. Proud s’yang ipakilala ako sa mga kabarkada n’ya pero parang hindi nila ramdam ang presensya ko. Parang ayaw nila sa akin. Proud si Nathan sa akin kahit anong kagagahan pa ang gawin ko. Minsan, ginulo ko ang buhok ko. Para akong si Sadako sa “The Ring” dahil sa buhok ko. Hinila n’ya akong bigla palabas at sumigaw ng “Ito ang girlfriend ko! Ang pinakamaganda sa buong mundo!” sabay halik sa noo ko. Super sweet n’ya talaga. Nang mag-Bagong Taon, pumunta s’ya sa aming bahay. Namasyal kami at nanuod ng fireworks. Habang nagka-countdown, bigla n’ya akong hinalikan sa labi.

Kakaiba talaga kai. Isang araw, nag-away kami. Alam n’yo kung bakit? Pinag-awayan naming kung ano talaga ang nauna, itlog o manok. Hindi kami nagpansinan sa loob ng isang araw. Pagkatapos ng aming klase nang araw na ‘yon, humingiu s’ya ng tawad sa akin kasi naging pilosopo s’ya. S’ya ang nagsimula ng tanong na ‘yon. At niyakap pa n’ya ako.

Akala ko magiging forever na ang kasayahan na dulot n’ya sa buhay ko pero nagkamali ako. Isang araw, nagpaalam s’ya sa akin na pipapunta s’ya ng kanyang parents sa Japan. Pinayagan ko s’ya kasi emergency daw. Naghintay ako ng isang linggo pero wala ako natanggap na tawag mula kay Nathan. Dalawang linggo ang lumipas. Wala pa rin. Tumawag ako sa kanya pero hindi n’ya sinasagot ang cellphone n’ya.

Isang araw, tumawag si Nathan. Ang saya-saya ko. Pinapapunta n’ya ako sa kanilang resthouse na malapit sa beach. Nang gumabi na ay sinundo ako ng mayordomo nila. Hindi ko aakalaing napakatagal ng biyahe. Madaling araw na ng makarating kami sa resthouse nila. Nakita ko si Nathan, nakatayo Habang hinihintay ang pagsikat ng araw. Tumakbo ako at papalapit sa kanya at niyakap ko s’ya. “Tina, ikaw ba’ yan.” tanong n’ya.

Nagulat ako sa tanong n’ya. Nang tingnan ko ang mukha n’ya ay maputla ito. Nakatingin s’ya sa kawalan. “Anong nangyari sa’yo?” tanong ko.

“Di’ba gusto mo’ng makita ang pagsikat ng araw kasama ako?” pag-iiba n’ya sa topic.

“Ano ba ang nangyari sa’yo?” tanong ko ulit. Mangiyak-ngiyak na ako.

“Tina, I’m sorry.” At niyakap n’ya ako.

“Bakit?”

“Hindi na kita makakasama. Hindi na rin kita makikita. May sakit ako Tina. Brain Cancer. Kadiliman na nga ang nakikita ko ngayon.”

Hindi ko mapigilang umiyak. “Ano ka ba Nathan, ‘wag ka ngang magpatawa.”

“Hindi ako nagpapatawa Tina. Malapit na ako ng mamatay. Pinasundo kita para makasama ang taong pinakamamahal ko. Ang nagpabago sa buhay ko. Kahit wala ang mga magulang ko, ikaw ang pumuno sa pagkukulang nila sa akin. Binago mo ang buhay ko, Tina.”

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Ang sakit ng nadarama ko nung mga oras na ‘yon. Biniro ko s’ya para mawala ng lungkot na pareho naming nadarama ng mga oras na ‘yon. “Na-miss mo ba ang pinakamaganda mong kasintahan? And’yan pa ba sa isip mo ang maganda kong mukha?”

Tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. “Hindi mawawala kailanman sa isip at puso ko ang maganda mong mukha Tina. ‘Wag kang mag-alala. Mamahalin at hihintayin kita sa kabilang buhay.”

Kasabay ng pagsikat ng araw ay ang pagkawala ni Nathan sa buhay ko.

sana magustuhan n'yo...hehehehehe

MY UNIQUE SCHOOL LIFE(hahahahaha)

2007-06-29T05:23:00.000-07:00

hahahay...actually, im here again(and its very obvious).well our topic today is about my unique school life for the past days....(khit wlang bumabasa nito....)

well, nalalapit na ang foundation day ng aming school which is next week.maraming activities like the SEARCH FOR MR. AND MS. NNCHS, ACOUSTIC CHALLENGE AND MANY, MANY MORE!!!!!!

hahahahay buhay, ewan ko ba. you know what, ang tanga ko talaga. di ba na-mention ko na si LOLO diba??? well i thought makakalimutan ko sya pero HINDI!!!!! im so thankful sa teacher ko kc nilagyan nya ng kurtina ang windows nmin (meji my klapitan kc sa window ang seat ko). i thought i will forget him pero hndi pala!!!!hahahahahahayyyy....curly hair......

welll actually ngayong gabi ko lng na-realize na ang tanga-tanga ko...hay.....

regarding nman sa foundation day na aming school, para maging prangka, were celebrating kc super busy ng mga teachers!!!!!yehey mejo hndi kgndahan ang klase!!!!

well my bestfrend boning finally made it to be our representative for this years MS. NNCHS. (ang ingay ng nsa tabi ko)

welll we made it nman sa acoustic challenge and we will represent our section!!!!yehey!!!!!

SIMULA NG BAGONG SCHOOL YEAR...

2007-06-24T03:05:00.000-07:00

hahay.. almost one month na akong hindi nakapag-post sa aking blog...and in fairness na-miss ko sya...(hahahaha...ditulad ng frendster ko na binibisita ko everytime na mag-susurf ako sa internet...hahahaha)

well, its june...month ng kasalan at pasukan...(well nagsimula na ang aming kalbaryo...)...im so happy kasi na sa junior year na ako sa high school...

i thought magugustuhan ko ang first day of school but its so bad!!!!!! i hate it.........
bakit??? eh nakita ko lang nman ang mukha nh kinaiinisan kun tao na hindi rumespeto sa akin last summer!!!!(hehehehhe actually crush ko yun last school year...) evnthough crush ko ang gagong yun at nagpagago ako sa kanya last school year, manigas sya!!!! i hate him...NILIBING KO NA SYA SA SEMENTERYO AKING NAKARAAN!!!! BWAHAHAHAHAHAH!!!!!

ang masama pa ang lapit-lapit ng mga rooms nmin!!! grrrrrrrrrrr it really sucks!!!!

by da way on the second day of school may nakita akong isang gwapong guy...and to my surprise, he's the uncle of my former classmate!!!!(actuaay yung klasmate kung yon ay nasa new york na ngayon)

hahahahay inaadmire ko lng cya...(asus nagsinungaling angt lola nyo)...AND I HAVE A GOOD NEWS!!!!! HINDI NAPANSIN ANG BEAUTY NG LOLA NYO!!!!HAHAHAHA!!!!! TARAY NG BEAUTY KO NO????!!!!!! IMBIS AKO ANG MAPANSIN.....ANG KABARKADA KO ANG NAKASUNGKIT SA LOLO NYO!!!!!
(hahahahay grabe pala itong beauty ko...sa sobrang ganda hindi na nakikita)

okay see you on the next meeting!!!!
BABUH!!!!

KAMPANYA DA LOKAL WAY

2007-05-04T04:38:00.000-07:00

okay, so walang paligoy ligoy na tayong magsimula sa ating topic...

dito sa aming lugar (nabunturan, compostela valley province to be exact), napakahigpit ng labanan sa mga local positions at dahil jan, different styles na ang ginagawa ng mga kandidato para makahikayat ng mga taong boboto sa kanila! this includes a number of posters and tarpaulines, leaflets at parang mga text cards na showing da face of the candidate on front part and a calendar on the back part. ang kulang na lang ay ang gumawa sila ng mga TV ads!!!!!

okay, okay let's continue. hindi kumpleto ang pangangampanya kung walang campaign jingle!!!! yes, you read and see it correctly!!! political jingles!!!! different jingles na nagpapabingi sa amin dito araw-araw!!!!

campaign jingles (char, with S?) in the tune of DOBIDO, theme song ng ENTENG
KABISOTE, AGGRESIVE AUDIO SONGS at marami pang iba na nakaka-(TIIIIIIIIIIITTTTTTT: CENSORED!!!! PERIOD!!!!...)

well in fairness lng mganda ang pagkakanta ng mga songs but one question that lingers in my mind on this days is that HUMINGI KAYA SILA NG PAHINTULOT SA MGA COMPOSERS NG MGA KANTA NA GAGAMITIN NILA ITO???? HMMMM...... I SMELL SUMTHING FISHY!!!! AS IN SUPER FISHY NA GUSTO KONG MAHIMATAY...... HEHEHEHEHE.....

okay, next problem, POSTERS!!! different sizes, shapes, colors, faces and names!!!! nakakalat kahit saan tulad ng pader, tulay poste at mga puno!!! kulang na lng pati gate ng kapitbahay, estero, public CR, internet cafe. pwede na rin magsabit ng banderitas ng posters sa bawat daan na parang fiesta sa lugar... kulang na lng din na gawing patron ng inyong simbahan ang mga kandidato at iparada gamit ang mga karo!!!!

FIESTA STYLE DIBA??? SUPER BONGGA!!!

A BREAK

2007-04-24T21:28:00.000-07:00

OKAY IM back.... well actually mawawala ako ng mga almost one week kasi may pupuntahan akong camp....

dahil jan ay wala munang ritchel na magpopost dito okay....

cge vavush....

my next post will be entitled KAMPANYA DA LOKAL WAY OKAY??//

GETZ NYO BA, GETZ NYO BA AHAAAAHHH..... AKO HINDI PA...HE3....

PILIPINO??? PART DOS...

2007-04-24T19:38:00.000-07:00

okay pipol im back.. okay korean music naman tayo...well the best talaga ang original soundtrack ng PRINCESS HOURS!!! i love the songs PERHAPS LOVE, AENG MOO SAE and I AM STUPID.... haaayyy miss ko na tuloy ang PH!!!

and also i love LOVEHOLIC's ONE LOVE from SPRING WALTZ OST!!!

welll hanggang jan na lang!!! VAVUH!!!!

PILIPINO???

2007-04-22T06:55:00.000-07:00

okay repapipz im back, well well well kahit ako ay may dugong pilipino at nakatira sa bansang nagngangalang PILIPINAS ay may kakaiba naman akong taste kung about sa music ang pag-uusapan...

repapipzzz you know what, gustong-gusto ko talaga ang JAPANESE AND KOREAN MUSIC. hindi ko rin naman kinakalimutan ang sariling atin okay... GETZZZ???

pwede nyo na akong bugbugin o di kaya ay murahin mga makabayang music enthusiastssssss...... GOSH!!!!

actually i love YUNA ITO or ITO YUNA'S songs specially PRECIOUS and ENDLESS STORY and TRUTH........
well love na love ko rin si UTADA HIKARU (yeahhh she rockzzz) specially ang song nya na FIRST LOVE (na ka-yono ng WE BELONG ni TONI G.)

sa japanese pa lang yon hah

well about sa korean music naman....

SA PAGBALIK NA LANG NAKO KAY GIKAPOY NAKO TAPOZ GABII NA.... KABALO JUD KO NA GIPANGITA NA KO SA AKONG MAMA.....

in TAGALOG...

SA PAGBALIK KO NA LANG DAHIL PAGOD NA AKO TAPOZ GABI NA... ALAM KONG HINAHANAP NA AKO NG MAMA KO....

GODBLESS PIPZZZ..... SA SUSUNOD NA LANG ULIT!!!!! MWAHHHHH

INGATZ LAGI

NOW SIGNING OFF....

ZZZZZZZZ................

MASAYA, MASAYA (nga ba?)

2007-04-22T05:15:00.000-07:00

well, im here. hindi ko na palalagpasin ang lahat. this is it, the moment i've been waiting for.
my inspiration in making this blog is (tama ba ang grammar?) ms. julia campbell (may she rest in peace). well na-shock sa sinapit nya and i almost cried!!! sana makamit nya ang hustisya....

well my blog na may titulong BUHAY WARSHOCK, BUHAY ARTISTA ay iniaalay ko sa aking mga kapwa WARSHOCK na sina BONING, YAPZ, PASTORA VALUGA, PIKOTZK, GAWGAW WYCOCO (well wala syang relasyon sa dating NBI chief, getz?) at ang pinaka-aabangang (o inaabangan?) na si BINIBINING VOMVAS DELAS ISLAS FILIPINAS!!!! (note: wala po syang relasyon sa ating bansang PILIPINAS, nakatira lang po sya dito sa ating bansa).

masaya, masaya. talagang masaya ang maging miyembro ng WARSHOCK. ang pagiging tunay ang totoong sangkap ng amng pagkakaibigan..

well pipol repapipz goodbye!!! hanggang dito na lang!!! sarangheyo!!!!! mwahhhhh!!!! (show pa ang pawting lipzz!!!!)